احمد منزوى

549

فهرستواره كتابهاى فارسى ( فارسى )

لكهنوى ( 1199 - 1284 ق / 1785 - 1867 م ) . فرزند سيد دلدار على ( د 1235 ق ) . به نام سعادت على خان ، در 3 « باب » و 1 « خاتمه » : 1 - ضوابطى كه پادشاهان و وزيران و حكام با رعايا مسلوك بايد دارند ، در 2 « فايده » ، يكم در 5 « ضابطه » ، 2 - زكات و خمس بنابر ارشاد نواب صاحب ، 5 « فايده » ، 3 - ذكر مصارف مستحبه ، صرف اموال ، كفارات ، 2 « فايده » . خاتمه . در فضيلت علم و مجملى از فضايل علما . آغاز : الحمد لله اهل الكبرياء و الصلاة على سيد الانبياء و اخيه و وصيه . . . اما بعد ، بر اصحاب خبرت و ارباب فطنت . مشترك 4 / 2403 ؛ ذريعه 16 / 362 ؛ اعلام 3 / 2174 ؛ مشار ، مؤلفان 5 / 472 ( نشانى 6 كار چاپيش از آن ميان همين ) ؛ طبقات 13 / 519 - 523 براى پدرش . * فوايد هنديه . محمد امان ، گويا به سال 1237 ق در 1 « مقدمه » و 12 « فايده » : فايدهء 1 - هركسى در جايى بوده باشد كه ظن هلاك در آنجا باشد . . . ، 2 - هرگاه كسى به بيمارى رضا گردد . . . 4 - سنت است به مريض نيكويى كردن . آغاز : احمده على آلائه و اشكره على نعمائه و الصلاة و السلام . . . چنين مىگويد . مشترك 4 / 2404 . * الفوز الى الابد . گويا از محمد رضا فرزند عباس على مصباح الهدى ، نيمهء دوم سدهء 14 ق . مجموعه‌اى از آيت و حديث و پندهاى منبرى است . آغاز : قال الحكيم فى سورة المنافقون . الاية . يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُلْهِكُمْ . آستان قدس 14 / 391 ش 17366 . * فيروزجات طوسيه - بخش عرفان . * فيوضات سبحانى . مير سبحان على خان بهادر مخاطب به فريدون‌جاه فرزند نظام على خان بهادر ( نظام دكن 1165 - 1218 ق ) « در حالت تجرد ، كه سروكارى با مشاغل دنيوى چندان نداشت . . . تا كه مردم بصارت را بصيرت بيافزايد ، . . . و دستورالعمل رؤساى صالحان گردد » در 9 ع 2 / 1219 ق / 1804 م در 10 « عقل » و هر عقل در 5 « نكته » نگاشته است . آغاز : حمد وافر مر كشورآراى هستى كه از عدم مطلق با حكم كن ، چند طبقات ارض و سما را تختگاه شهود گردانيد . مشترك 4 / 2404 ؛ نسخه‌ها ( 2 ) 2 / 1655 . سرفراز ، انجمن 51 ؛ نوشاهى ، انجمن 66 . « ق » * قابوس‌نامه : نصيحت‌نامه . از امير عنصر المعالى كيكاوس پسر اسكندر وشمگير ( د 462 ق / 1070 م ) ، به نام نياى خود قابوس ، و يا به نسبت به خودش به اين نام خوانده شده است . در اخلاق و كشوردارى ، براى فرزندش گيلان شاه ، در 44 « باب » ، در 475 ق / 1082 م نگاشته است : 1 - شناختن ايزد ، 2 - آفرينش پيامبران ، 3 - سپاس داشتن خداوند ، 4 - فزونى طاعت ، 5 - حق پدر و مادر ، 6 - فزونى گهر از فزونى هنر ، 7 -